De Poolse herdenkingen van de Duitse inval van 1939 roepen een hoop oud zeer op, zo schrijven onder meer NRC en Volkskrant.  Rusland is als voormalig bevrijder/bezetter nauw betrokken bij de plechtigheden. De Russen en de Polen hebben elkaar in aanloop naar de herdenkingen bestookt met beschuldigende interpretaties van de geschiedenis.  Volgens vele Polen waren de Russen met het Molotov-Ribbentroppact nauwelijks een haar beter dan de nationaalsocialisten. In Rusland is onlangs een boek uitgebracht waarin wordt gesuggereerd dat Polen heulde met Hitler.

Desondanks wil de Russische premier Poetin de bilaterale relaties met Polen niet op scherp zetten. Hij ziet in de huidige Poolse premier Donald Tusk een goede partner en hoopt op betere betrekkingen in de toekomst, schrijft EUobserver.  De huidige Poolse president Lech Kaczynski heeft zich juist meermaals zeer negatief uitgelaten over de Russen. Zo heeft hij de Russen (impliciet) beschuldigd van neo-imperialisme in Georgië.

Alle ceremoniële handreikingen ten spijt, blijkt het oorlogsverleden  nog altijd een smet op de interstatelijke betrekkingen in Europa.

Opmerkelijk bericht op Spiegel.de. De Wit-Russische dictator Alexandr Loekasjenko heeft in een interview verklaard enkele jaren geleden de verkiezingsuitslag in zijn land te hebben vervalst. Maar nu komt het: niet ten gunste van hemzelf, maar van de oppositie. Eigenlijk heeft hij destijds met veel grotere cijfers (93 procent) de verkiezingen gewonnen dan de 82,6 procent die als officiëel resultaat geldt. Hij heeft naar eigen zeggen de uitslag naar bendeden gecorrigeerd, omdat resultaten boven de 90 procent ongeloofwaardig zijn.

Door velen wordt Loekasjenko als de laatste dictator van Europa gezien. De EU is in mei van dit jaar trowuens een partnerschap aangegaan met Wit-Rusland en hamert op democratische vooruitgang. Loekasjenko houdt zich aan de diplomatieke regels: ‘met Brussel moet je praten’

De Associatie van Zuisoost-Aziatische landen (ASEAN) heeft tijdens een top in Thailand besloten in 2015 een politieke en economische unie te vormen. De huidige moniale economische crisis heeft regionale samenwerking tot een urgente zaak gemaakt. De leiders van de 10 deelnemende landen kwamen dan ook snel tot een overeenkomst.

Een interne markt is voor deze landen cruciaal om de uitdagingen van tegenwoordig het hoofd te bieden, zo is de algemene opvatting in Zuidoost-Azië. Een gezamenlijke munt naar Europees voorbeeld gaat de Associatie evenwel niet krijgen. Deelnemende landen zijn: Indonesië, Maleisië, Thailand, Singapore, Brunei, de Filipijnen, Cambodja, Laos, Myanmar en Vietnam.

Hieronder een fraai staaltje ASEAN-propaganda

Zo nu en dan laat Jan Pronk zich weer eens zien in het openbare. De oude krijger blijkt taai en is zijn praatjes over een betere wereld nog lang niet verleerd.  Zijne eminentie gaf vanavond in het Utrechtse Instito Cervantes een lezing over globalisering, conflict en de internationale rechtsorde. Deze voormalige ambtelijke mujahedin van het Ministerie van Buitenlandse Zaken toonde zich pessimistisch. Conflicten zullen alleen maar toenemen en politieke onwil breekt de internationale rechtsorde in rap tempo af.

Jan’s persoontje leent zich overigens uitstekend voor satire:

Lees verder

Voozitter van de Europese Commissie José Manuel Barosso heeft tijdens een recente diplomatieke top van de EU en Rusland, zijn Russische tafelpartners gewezen op de toestand van de mensenrechten. De Europese publieke opinie toont zich bezorgd na de brute moorden op de activist Stanislav Markelov en de journaliste Anastasia Baburova. Sinds de val van het communisme in 1991 zijn in de voormalige Sovjet-Unie al meer dan 70 journalisten/activisten vermoord. Voor een artikel hierover, klik hier

Anastasia Baburova en Stanislav Markelov. Foto door MashGet

Tijdens het gasconflict eerder dit jaar heeft Barosso al laten doorschemeren te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de leiders in het Kremlin. Echt onder de indruk zal Tsaar Vladimir niet zijn geweest van de verbale ’uithalen’ van Barosso. In Europa houdt ook niemand bepaald rekening met de rechten van Russische minderheden en migranten, zo beweert Poetin. In eigen land lijkt hij alleen maar populairder te worden. De Russische Jan Modaal heeft dan ook weinig uitstaan met morele West-Europese principes als mensenrechten.

In Brussel gaan stemmen op om de banden met enkele voormalige Sovjet-Republieken te versterken. Krachtige stappen in die richting zijn nog niet gezet, althans niet op de hoogste niveau’s. Waarschijnlijk wordt door het Corps Diplomatique in Europa wel heen en weer gepaaid.

Zo is het de het reisverbod voor de Wit-Russische president Loekasjenko en zijn naaste medewerkers onlangs opgeheven. In het verleden was er vanuit diverse Europese landen veel kritiek vanwege het nogal dictatoriale imago van de beste man. Reizen naar EU-landen werd hem om die reden onmogelijk gemaakt. Het opheffen van zijn reisverbod kan niet anders gezien worden dan een verzoenende handreiking met achterliggende bedoelingen.

Naast Wit-Rusland genieten landen als Georgië, Azerbeidzjan, Armenië, Moldavië en de Oekraïne warme belangstelling in Brusselse kringen. Poetin’s Rusland is doorgaans nooit verlegen om zijn invloed in de voormalige Sovjet-satellieten te laten gelden. Het militaire conflict afgelopen zomer met Georgië was voor velen dan ook een voorbeeld van Russische spierballenpolitiek.

In Europa wordt nogal eens gepraat over het gebrek aan politiek gewicht op het wereldtoneel. Ook de wens om een krachtige buitenlandse politiek te voeren laat zich vaak horen. De vraag dringt zich op of het Europese charmeoffensief een zet is om haar eigen positie te versterken ten opzichte van Rusland. De Russische ambassadeur voor de EU heeft in ieder geval laten weten sceptisch te staan tegen deze nieuwe koers van Brussel. Hij verwacht niet dat deze veel succes zal hebben, zo heeft hij verklaard.

bron: EUbusiness.com

In de laatste Internationale Spectator - maandblad van het Nederlandse Instituut voor internationale betrekkingen Clingendael - schrijft cultuurhistoricus Thomas von der Dunk, door GeenStijl nog omschreven als kakkineuze opiniemaker en apparatsjik van Wouter Bos’ arbeiderscentrale, over de botsende wereldbeelden van Europa en Amerika. 

God's Own Country

Deze wereldbeelden verschillen fundamenteel van elkaar en ook Barack Obama zal waarschijnlijk niet in staat blijken om de kloof te dichten. In het artikel geeft Von der Dunk een aantal ideologische en culturele verklaringen voor het gapende gat tussen de Oude en de Nieuwe Wereld.

Lees verder

Robert Kagan. Bron: Wikipedia

In 2004, midden in het tijdperk van George W. Bush, schreef de Amerikaanse journalistieke zwaargewicht Robert Kagan een scherp verslag van de betrekkingen tussen Europa en de VS. Hoewel enerzijds tussen beide machtsblokken een broederschap op basis van liberaal-democratische waarden bestaat, is de realitie anderzijds ook complex en stroef, zo stelt Kagan.

In het kort komt dat neer op het volgende: Europa heeft na vele eeuwen van bloedvergieten in de vorm van de EU een manier van internationale samenwerking gevonden, die een toekomstige oorlog op het Europese continent onwaarschijnlijk maakt. De Europese leiders menen dat een toekomstige wereldorde vreedzaam kan zijn, als het voorbeeld van de nobele Europeanen maar nauwlettend gevolgd wordt. Tegenover de Europese vredesduif staat de supermacht Amerika, die de wereldvrede alleen met superieure militaire middelen kan handhaven. In feite vinden de Amerikanen hun Europese bondgenoten nogal naïef als het gaar om het beoordelen om de wereld buiten Europa. Deze is immers gevaarlijk en zit vol schurkenstaten, die weinig goede bedoelingen koesteren ten opzichte van de democratische wereld.

Deze uiteenlopende wereldbeelden en visies op de internationale politiek hebben in het verleden vaak gebotst en zullen dat in de toekomst waarschijnlijk nog vaker doen, de komst van de nieuwe ‘uitverkorene’ in het Witte Huis ten spijt. In zijn boek haalt Kagan nog een interessant punt aan. In Europa heerst de opvatting dat vooral de militante opstelling van de Regering-Bush de verhoudingen op scherp hebben gezet. Kagan toont in zijn boek aan, dat ook onder de democratische regering van de in Europa immens populaire Bill Clinton veel werk is gemaakt van het versterken van het Amerikaanse militaire potentieel. Het idee dat een garantie voor de wereldvrede alleen bestaat bij de gratie van een afschrikwekkend gevechtsapparaat was niet uniek voor Bush cum suis. Eerder is het een constante in de Amerikaanse buitenlandse politiek. Dit geeft te denken over de hoge verwachtingen ten opzichte van de nieuwe Amerikaanse regering onder leiding van Barack Obama. Kan hij zijn pretenties waarmaken, of is hij ook een gevangene van het traditionele Amerikaanse vertrouwen in militaire dreiging en gunboat diplomacy.

Afbeelding: Alex Grey

De roze wolk, waarop de kersverse Amerikaanse president Barack Hussein Osama de afgelopen maanden leek te zweven is inmiddels wegetrokken en vervangen door de realiteit, die zelfs de machtigste man ter wereld moet aanvaarden. Grote uitdagingen staan hem te wachten nu zijn land in een ongekende economische crisis verkeert. Het lijkt geen twijfel dat de binnelandse problemen van de VS voorlopig alle prioriteit krijgen. 

Desalniettemin hebben poltieke commentatoren en andere deskundologen in de Europese media druk gespeculeerd over de betekenis van de nieuwe Amerikaanse president  voor de EU.  Zijn inspirerende boodschap van hoop en verandering leek zich als een inktvlek over Europa te verspreiden zo rond de verkiezingen afgelopen november. Na alle euforie van de voorbije maanden steekt hier en daar nu toch enige scepsis de kop op en worden de verwachtingen getemperd. Obama zal heus het een en ander kunnen waarmaken, maar tegelijkertijd staat hij voor enorme uitdagingen, die waarschijnlijk het geduld van de Amerikanen en de rest van de wereld zwaar op de proef zullen stellen.

Lees verder

Vlad's Christmas door Marvelous Blue

Dit schrijft althans het Sloveense dagblad Delo.

Brussel heeft zich eensgezind getoond door geen partij te kiezen in het conflict tussen Rusland en de Oekraïne. Daarmee heeft het rancuneuze gevoelens van één van beiden weten te voorkomen. Ook lijkt de EU nu te zijn wakker geschud als het gaat om het ontwikkelen van nieuwe aanvoerlijnen en alternatieve energiebronnen. Op de lange termijn kan dit de afhankelijkheid van Rusland verminderen.

Bron: Eurotopics